ΑΔΕΛΦόΣ ή ΦίΛΟΣ…

Ο αδελφός είναι πάνω από όλα… είναι;

Είναι μία σχέση που δεν έχεις επιλέξει εσύ, είναι δοσμένη από το σύμπαν όπου για κάποιο λόγο σου έχει δοθεί. Όπως και ο πατέρας και η μάνα σου…

Οι γονείς σου είναι οι προστάτες του σπιτιού και της οικογένειας η εικόνα του θεού στην Γαία… όταν τα αδέρφια είναι αγαπημένα τότε χαίρονται και οι γονείς και κατ΄ επέκταση και ο θεός.

Σε αντίθεση τους φίλους τους επιλέγουμε εμείς και αυτή η επιλογή μπορεί να μην είναι η σωστή. Συνήθως στους φίλους μας κάνουμε όλα τα χατίρια με σκοπό να διατηρηθεί αυτή η φιλιά. Ενδεχομένως να τους έχουμε πει και κάποια μυστικά που προφανώς εάν η φιλιά χαλάσει να βγουν προς τα έξω μυστικά που δεν θέλουμε..

Οι φίλοι μας να είναι λίγοι και καλοί…

Δείτε όμως πως μια ζωή δεν μπορείς να είσαι φίλος με κάποιον, σχεδόν αδύνατον…

Ενώ από την πρώτη στιγμή που γεννιέσαι μέχρι και που θα πεθάνεις θα είσαι αδελφός…

Μηδέ κασιγνήτω. Μην κάνεις φίλο ίσο με τον αδελφό σου. ΠΡΟΚΛΟΣ – ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΑ ΗΣΙΟΔΟΥ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΣ στιχ. 707-708 

ΛέΞΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝή ΧΡήΣΗ 2

Εμείς κόντρα στην μόδα θα επιχειρήσουμε να βάλουμε νέες (παλιές) λέξεις στην καθημερινότητα μας. Χρησιμοποιώντας κάθε μέρα θα μας γίνει βίωμα. Ας ξεκινήσουμε από σήμερα. Ο τρόπος είναι απλός. Στο πίνακα μνήμης της οικία μας δίπλα στους λογαριασμούς θα γράφουμε κάθε μέρα και μία καινούργια λέξη (αρχαία Ελληνική) και θα προσπαθούμε να την εντάσσουμε στις προτάσεις που χρησιμοποιούμε. Σιγά σιγά θα μας γίνει συνήθεια με σκοπό την αναβάθμιση της γλώσσας μας.

Βαρυβρώς:

[ο και η]

που σε κατατρώγει - που πληγώνει βαριά - που καταβροχθίζει - που σε λιώνει.

ΠΑΡΟΙΜίΕΣ ΑΡΧΑίΩΝ ΕΛΛήΝΩΝ…

Αλιεύς πληγείς νούν φύσει… όποιος καίγεται στο χυλό φυσά και το γιαούρτι.

Αλλ΄έμπης καλάμην γε σ΄οίομαι εισορώντα γιωώσκειν… από τα άχυρα καταλαβαίνεις τι ήταν το σιτάρι # από τα γεράματα καταλαβαίνεις τι ήμουν νέος.

Άλλων ιατρός αυτός έλκεσι βρύων…η καμήλα δεν βλέπει την καμπούρα της.

Αλωτά γιγνετ΄επιμελεία και πόνω άπαντα… όλα κατορθώνονται με επιμέλεια και κόπο.

Ανάγκα δ΄ουδέ θεοί μάχονται… με την ανάγκη δεν τα βάζουν ούτε οι θεοί.

Αναρχίας δε μείζον ουκ εστί κακόν… η αναρχία είναι το πιο μεγάλο κακό.

Αναφαίρετον όπλον αρετή… η αρετή είναι όπλο που δεν μπορούν να σου πάρουν.

Η ΑΠΕΙΛή ΑΠό έΞΩ… ΘΑ ΜΑΣ ΣώΣΕΙ;

Τι τελικά θα μας αλλάξει;

Αν πάρουμε για παράδειγμα μια οικογένεια η οποία έχει προβλήματα που συνήθως δεν λύνονται. Αυτή λοιπόν συνεχώς μαλώνουν βρίζονται ακόμα και δέρνονται προσπαθώντας ο ένας να περάσει την γνώμη του στους άλλους.

Πως θα μπορούσαμε να ηρεμήσουμε αυτή την οικογένεια;

Έχουμε χρησιμοποίηση όλες τις λύσεις και δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Για σκεφτείτε κάποια στιγμή μέσα στο σπίτι θα έμπαινε ένας κλέφτης τότε τι θα γινόταν; Όλοι θα ξεχνούσαν τις διαφορές τους και θα γίνονταν ένα για να διώξουν ή να υπερασπιστούν τα υπάρχοντά τους από τον ληστή… νομίζω πως συμφωνείτε…

Σε μια άλλη περίπτωση εάν το δούμε πιο ευρύτερα και πιάσουμε ένα κράτος το ίδιο θα συνέβαινε όταν κάποιοι άλλοι θα μας έκαναν εισβολή. Όλοι σαν μία γροθιά ξεχνώντας τα μίση και τα πάθη θα πηγαίναμε όλοι μαζί (χωρίς κόμματα, ιδεολογίες, θρησκευτικές καταλήψεις ή ότι δίποδε μας χώριζε μέχρι τώρα) για να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας… διαφωνείτε;

Δείτε τώρα μια νέα ιστοριούλα… η Γή απειλείτε!!!

Εχθροί έξω από την γη έρχονται καταστρέφουν κάποιες πόλεις ενός κράτους και αυτό θα είναι το ισχυρότερο, δεν μπορεί να αντισταθεί και ξαφνικά βλέποντας όλος ο πλανήτης ότι δέχεται παγκόσμια απειλή ενώνονται όλοι μαζί για να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό…

Οι εχθροί δεν κάθονται για πολύ γιατί κάποιοι ενδεχομένως να θέλουν να γίνουν προδότες και φεύγουν με την υποσημείωση ότι ένα δεν βάλουμε μυαλό θα ξαναέρθουν…

Λέτε ότι θα μπορούσε να σταθεί σαν σενάριο;

Μήπως τελικά όπως λέει και ο ΗΣΙΟΔΟΣ – ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΣ στιχ. 242 -247 [τοίσι δ΄ουρανόθεν] σ΄αυτούς από τον ουρανό και στιχ. 255 [ηέρα εσσάμενοι] για τα όντα ντυμένα με αέρα και έχουν την δυνατότητα να πηγαίνουν παντού να είναι πραγματικότητα, αλλά η ανάμνηση της ύπαρξη τους να έχει χαθεί;

Μήπως τελικά η 21-12-2012 δεν είναι τυχαία ημερομηνία;

ΦΩΤΙέΣ ΨΥΧέΣ ΚΑΙ ΣίΔΕΡΑ

Νύχτα χωρίς όρια, γεμάτη ανθρώπους να περιτριγυρίζουν στους δρόμους της πόλης. Ο ένας δίπλα στον άλλον και σιγά σιγά να πυκνώνουν. Γίνονται όλοι μάζα, μπλέκονται και ξανά προχωρούν. Χωρίς πρόγραμμα, τάξη, σειρά, στόχο, αρχή και τέλος.

Η χαρά της διαδρομής. Φωτιές που μόλις τώρα έχουν ανάψει, κάποιες έφηβες ακόμα μεγαλύτερες και ορισμένες γερασμένες. Όμως όλες προχωρούν, πάνω σε σίδερα κινούμενα και λαμπιρίζουν, φεγγοβολούν χωρίς στάση. 

Ψυχές με μοναδικό σκοπό την ζεύξη να έρθουν πιο κοντά. Οι αμφίεση τους διαφορετική για να ξεχωρίζει να δείχνει το και να δηλώνει το μέσα τους. Μια αμυδρά φωτεινή πυγή να περνά πάνω από τα κεφάλια τους, για λίγο. Αναδεικνύοντας την άλλη πλευρά τον Σείριο τον αστέρα με το μπλε φώς.

Έρχονται σε επαφή και φωτίζονται.

Εναλλαγές.

Η κούραση δεν είναι αρκετή για να τους καταβάλλει.

Οι συνεχιστές του ονείρου.

Το παν είναι η εξέλιξη, να κάνοντας τον δικό τους κύκλο μέσα στον χωροχρόνο.

Λέτε να είμαι και εγώ, και εσύ και μετά…

Μηδ΄ αναβάλλεσθαι ές τ΄ αύριον. Ούτε να αναβάλλεις για αύριο. ΗΣΙΟΔΟΥ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΣ στ. 410.