ΤΕΤΡάΔΙΟ ΛΟΓΙΚήΣ Ζ΄

Οι δρόμοι της αναφοράς σου σε φέρνουν μονοπάτια αδίσταχτα χρωματιστά και κόκκινα μπερδεμένα μέσα στις ίνες του μυαλού σου. Φορώντας πάντα το στενό ρούχο της ομορφιάς δίνοντας τα λακκάκια του προσωρινού καλλιεργημένου σώματος χτισμένο πάνω σε κρεβάτια που διαρκώς μοιρολογούσαν γεμάτα χαρά το όνομα σου εγώ…

Βαδίζεις σε δρόμους χωρίς πορεία. Το μέλλον σου χωρίς κίνηση καρφωμένο πάνω σε χαλίκι και μαύρο πετρέλαιο λιωμένο. Η φθορά που προξενείς για ποιον είναι γραμμένη. Έχεις αποκαλύψει τον προσωπικό σου κώδικα ζωής. Μήπως οι εικόνες που περνούν από μπροστά σου δεν υπάρχουν. Μάθε τον εαυτό σου…

ΤΕΤΡάΔΙΟ ΛΟΓΙΚήΣ Ε΄

Ο πύργος ήταν κίτρινος ήθελε πάντα να έχει την φροντίδα του πατέρα του προσπάθησε πολύ μα δεν κατάφερε να έχει τα δικά του αποτελέσματα στον δικό του χώρο μην φεύγεις του αποκρίθηκε μπροστά του είχε την μεγάλη μάζα του κορμιού που προσπαθούσε να εμποδίσει το καλό από την ζωή του.

Μόνο για σένα τα πολύχρωμα λουλούδια που είχες αφήσει στον πάνω του ωρολογίου με τις κίτρινες και θαλασσιές χάντρες να αποβλέπουν στο πρόχειρο και κακογραμμένο ποίημα σου όταν αυτό είχε πρόσθεση σε δύο κιλά ζάχαρη για φτιάξεις το παγωτό της εβδομάδας.

Τέχνη στο σήμερα μέσα από πολλούς κρότους να συμπεράνουν τα χαμένα μυστηριώδη ρυάκια με άσπρα βατράχια βλέποντας την πολύτιμη απλοχεριά να εισβάλει στο σίγουρο αποχαιρετιστήριο της κατευθυνόμενης αγάπης σου πίνοντας ένα καφέ από γεμάτα χάρες πόδια αστραφτερά Μαρίκα.

Φυτά για παράδοση έχουν κάνει το πρόσωπο σου να χαμογελάει και να κιτρινίζει σαν μια μπανάνα από πράσινα φλούδια χαρακτηρίζοντας την απογευματινή κλήση του ανθρώπου που έχοντας την ευτυχία να αφιερώνει στο ντενεκεδένιο σκουπόξυλο της θείας σου στο μπαλκόνι από πεταλίδες.

Καμιά από τα παιδιά που έχουν γίνει μπορεί να σου θυμίζουν το σήμερα για να απαγορεύσεις την ημέρα του θανάτου σου σε ένα ζωύφιο να προσπαθήσει να έχει κίτρινο μενεξεδί το πολικό σου χαμόγελο να θυμίζει ένα τρένο με ροζ χρώμα και κίτρινες γραμμές από σάπια μήλα.

ΤΕΤΡάΔΙΟ ΛΟΓΙΚήΣ Δ΄

Χωρίς εργαλεία οχήματα θέλεις να κατασκευάσεις το μέλλον σου αβέβαιο με τίποτα χαρακτηριστικό κάνοντας τον κόπο να φυτέψεις λίγες ντομάτες σε ένα μικρό δασάκι από σωλήνες μικρής και μεγάλης διαμέτρου από μπαμπού που κάνουν τα καλαμάκια για την αδελφή σου

Ενέργεια μέσα από το σύμπαν τρελαίνει τα μυαλά σου αποκτά διάφορα διαρροή χωρίς όμως να χρησιμοποιείς τάπες σφήνες τζιφάρια ολότελα τα έργα σου θα έχει χάση την αξία του και τα βήματα σου θα μακραίνουν από τον χώρο του σφυγμού σου του μεγάλου.

Φαντασία στα όνειρα της επαφής με το συνάνθρωπο σου φορώντας πάντα το κράνος σου για να προστατευτείς από χιλιάδες κακά που περιτριγυρίζουν την ζωή σου μέσα σε τοίχο κλεισμένο το κορμί σου να χτυπιέται από παντού και αλυσίδες να σου θυμίζουν την αλήθεια πόσο βαρεία ασήκωτη είναι κάθε φορά που έχεις την ανάγκη να απολαύσεις την έβδομη αίσθηση σου.

Κάνε το προσωπικό σου προβληματισμό και ζήσε την ωριμότητα της φύσης έχοντας κάνει την κακιά μάγισσα να φύγει για ταξίδια μακρινά από τα όνειρα της φαντασία σου .

Σήμερα ήσουνα μπροστά μου είχες την ανάγκη να αγαπήσεις την γατούλα με τα χρυσά μάτια το χιονόνερο έπεφτε βαρύ και τα παιδιά βγαλμένα έξω είχαν αρχίσειπαιχνίδι χωρισμένα στα δύο εσύ στην μέση να σταματήσεις αυτόν τον πόλεμο χωρίς καμιά επιστροφή.

ΤΕΤΡάΔΙΟ ΛΟΓΙΚήΣ Γ΄

Περπατώντας μονάχος την μέρα ευτυχής ψάχνεις να βρεις λύση που δεν έχεις σκεφτεί μέχρι τώρα αυτή που σε έκανε να κλείνεις το μυαλό σου σε λάκκο από ψάρια με κονσέρβες μυρίζουν την ευωδία του δυόσμου γιατί να είσαι το αγκάθι με ροζ χρώμα.

Τα μικρά ακόντια στην πλάτη και το κεφάλι σου πλατύ σαν λίμα τα δόντια σου πολλά και λίγα σου έχουνε στρίψει την μεγάλη σου βίδα για να μπορέσεις να χτενίσεις μια τρίχα χωρίς να έχεις την ανάγκη του χεριού σου προσπάθησε να καταλάβεις την αξία της κίας είναι μικρή γιατί αλλιώς θα έχεις την κατάληξη στον κάλαθο αχρήστων.

Μέσα από τα θολά μάτια σου βλέπω τις κόρες των ματιών σου που ανεμίζουν πάνω στα κύματα έχοντας αέρα και πανιά το πρόσωπο σου φευγάτο αναστατωμένο από παντού.

Το παπί σου μου θυμίζει την σιγουριά του εαυτού σου περπατώντας πάνω στην κόψη του ξυραφιού θυμίζοντας πόσο έχεις πιεί εκείνο το βράδυ χωρίς φεγγάρι με το πρωινό άστρο να σου χαϊδεύει τα κατά ξανθά μαλλιά Ελένη.

Πόλεμος γεμάτος δώρα και πρόθεση για το φαινόμενο που θυμίζει το μεγάλο θαύμα το ένατο.

ΤΕΤΡάΔΙΟ ΛΟΓΙΚήΣ Β΄

Σύννεφα από προθέρμανση του χαροκόπου σου από μεγάλα βαρέλια κρασί με αγκαλιές και φιλιά τώρα που είναι νωρίς σβήνει ένας καμός φαντασμένος από εικοσάρικα γεμάτος γυναίκες χρόνια με πρόσωπα που στήσανε τα χρόνια.

Καθημερινά στόματα και άγνωστες λέξεις να έχουν εισβάλει στο μέλλον σου και να ατενίζουν το μεγάλο χάσμα της προσωπικότητας σου κάπως απόρθητος πύργος γεμάτος μουτζουρωμένους τοίχους από κάθε γωνιάς λογής σημαίας και τύψη για το περιβάλλον σου.

Χωρίς ανάσα τα παιδία σου τραγουδάνε για τα παλιά που έχουν χαθεί και έχουν γίνει όλα πλαστικά τα φιλά σου ψεύτικα σαν την ομίχλη θαμπά χάνονται χωρίς ανάσα πως γυρνά μέσα σε αυτή την γειτονιά από την μόλυνση του πνευματικού σου χωρίς αγάπη φωνή να μου μιλάς τραγούδα.

Κοντά μας έχουμε την χάρη τα φώτα που μας χάρισες εσύ μέσα σε κόσμους αλλοπρόσαλλους θυμίζουν ανεκτικότητα δείχνεις γύρω στα θέματα που σε αφορούν χωρίς να έχεις καρδία κρυστάλλινη καμπάνα να λαμπιρίζει την ανάσα σου μικρή.

Γυαλιά να αναστενάζουν με χαρά πρόκες πολεμάνε πικρά σφυριά να σου βαρούν το λογικό φωνάζουν την αλήθεια γέλα αν μπορείς χωρίς κουτάκια φιλαράκια με τα πολύ μικρά σου δακτυλάκια κράτησε τα γιατί ίσως σε χρειαστούνε άλλη φορά με παρμένα ζωή.

ΤΕΤΡάΔΙΟ ΛΟΓΙΚήΣ Α΄

Η απλότητα της ευχαρίστησης σου λύνει τα χέρια από κάθε είδους προσβολής και ανοησίας που θα μπορούσες να κάνεις κάτω από τις συνθήκες της μεγάλης σου χαράς με πρόθεση για το αύριο.

Χαρακτηρισμός του μεσημεριανού σου φαγητού είναι βίδα του έκτου σου προσώπου σου που έχει την μοιραία και ανοξείδωτη λαμαρίνα να μπορέσει να καταλάβει πόσα θα σου έχουν κάνει όταν είσαι μόνος σου μέσα στο πέλαγος και ψάχνεις να βρεις το χαμένο ουρανό.

Μεθυσμένη πολιτεία την νύχταν του πρωινού σου φεγγαριού κάτω από την όχθη του όστρακου όπου έχει γκρεμίσει το κάμα της πίτας στην σκέψη του αυγερινού να σου συνηθίζει να έχεις την απαίτηση να είσαι αγαπητικός της βοσκοπούλας όπου έχει την χαρά του αποχαιρετισμού σου.

Καθημερινή σκέψη το ψωμί σου να σου θυμίζει το πόσο έχεις φάει κάθε φορά που μεγαλώνεις με αγάπη και χαρά με απογοήτευση και λύπη και πρόθεση να προσπεράσεις την καμήλα μέσα στα παγόβουνα όπου είναι αραγμένη με προσοχή και χάρη αγοράζοντας το πρόχειρο χαρτί σου που είχες ξεχάσει στο χωράφι με τα καλαμπόκια.

Η ηρεμία της γαλήνης έχει το θράσος να κατευθύνεται μέσα σε τόπους μαγικούς και σε κοιτάσματα γεμάτα προσωπικότητες από ανθρώπους αυτάρκες και μελλοντικά τρελαμένους να σου προξενούν την χαρά και το δόγμα για το αυγό της κόκκινης τρύπας στο κάτω δάπεδο του εγκεφάλου.