Τετάρτη 26 Μαΐου 2010

ΤέΣΣΕΡΕΙΣ ΑΠΑΝΤήΣΕΙΣ ΓΙΑ όΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΩΤήΣΕΙΣ


Υπάρχουν στιγμές τις ζωής που η απάντηση μας σε μια ερώτηση παίζει σημαντικό ρόλο.
Μετά από πολύ έρευνα και χαρτογραφώντας τους ανθρώπους και φυσικά με την βοήθεια του αδελφού μου [α, αθροιστικό + δελφύς μήτρα] Εριτία τον Λακεδεμονεύς καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν τέσσερεις απαντήσεις που απαντούν σε κάθε ερώτηση χωρίς να δίνουμε σαφείς απαντήσεις και θα σας βγάλουν από την δύσκολη στιγμή.


Προσέξτε: απάντηση πρώτη {ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ} και στα αρχαία [ΕΝ ΔΑΪ].
Τι κάνεις… στον αγώνα…
Δεύτερη απάντηση {ΤΑ ΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ} και στα αρχαία [ΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΟΙΣ ΑΥΤΟΙΣ ΤΑ ΑΥΤΑ].
Τι νέα… τα ίδια είναι όλα…


Τρίτη απάντηση {ΘΑ ΤΑ ΒΡΟΥΜΕ} και στα αρχαία [ΜΕΜΕΛΗΚΕ ΜΟΙ ΠΕΡΙ ΑΥΤΩΝ].
Θα ήθελα να μου φτιάξεις μια δουλειά… θα τα βρούμε…
Και η τέταρτη {ΑΦΟΥ ΤΑ ΞΕΡΕΙΣ} και στα αρχαία Ελληνικά [ΓΙΓΝΩΣΚΕΙΣ ΕΞ ΟΤΟΥ].
Πως τα περνάς… αφού τα ξέρεις…
Εσείς δεν έχετε τίποτα άλλο παρά να επιλέγετε κάθε φορά την σωστή απάντηση.
Ξεκινήστε την εκπαίδευση ο χρόνος είναι μπροστά.


Τετάρτη 19 Μαΐου 2010

ΘΕΑΤΡΙΚή ΠΑΡάΣΤΑΣΗ Ο «ΚΟΥΝΕΝέΣ»

Την Τετάρτη στις 12 Μαΐου άνοιξε η αυλαία της Παλιάς Ηλεκτρικής στον Βόλο, από τη θεατρική ομάδα “ΣΚΗΝΟΒΑΤΕΣ” με το έργο του Κώστα Πρετεντέρη “Ο ΚΟΥΝΕΝΕΣ” .

Πιθανότατα το όνομα «κουνενές» προήλθε από την έκφραση που έλεγαν οι παλιές μαμάδες στα μωρά όταν βρίσκονταν στην κούνια και τα κουνούσαν για να τους πάρει ο ύπνος «κουνενέ και κουνενέ».
Από εκεί προκύπτει και ό άντρας που ακόμα αν και μεγάλωσε δεν έφυγε από την κούνια-αγκαλιά της μαμάς του, δηλαδή κουμάντο κάνει η μαμά του σε όλα τα θέματα.

Πρόκειται για μια γνήσια ελληνική κωμωδία, με συνεχείς ανατροπές και σπαρταριστούς διάλογους, που θυμίζει κλασσικό λατρεμένο κινηματογράφο της δεκαετίας του '60. Μια κωμωδία που έγραψε ο προικισμένος Κώστας Πρετεντέρης λίγο πριν το θάνατό του, το 1978.


Ήταν μια υπέροχη παράσταση και τα «παιδιά» έπαιξαν καταπληκτικά. Είχε πολύ γέλιο και σαν συμπέρασμα ήταν να ξεφύγουμε για τρις ώρες από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Ένα μεγάλο μπράβο. Πάντα τέτοια…

Επίσης ένα σημαντικό γεγονός στις μέρες που ζούμε ήταν πως η παράσταση δεν είχε αντίτιμο και μπορούσε ο κάθε ένας χωρίς χρήματα να την παρακολουθήσει.

Τετάρτη 12 Μαΐου 2010

ΙΣΤΟΡΙΚέΣ ΘάΛΑΣΣΕΣ 2010

Η Ιστιοδρομία των Tall Ships «Ιστορικές Θάλασσες» θα λάβει χώρα το Μάιο έως τις αρχές Ιουνίου 2010.
9 -12 Μαΐου  ήταν στον Βόλο τα παλιά ιστιοφόρα για την έναρξη της regatta του 2010.




Ο κόσμος που επισκέφτηκε τα ιστιοφόρα ήταν πάρα πολύς. Την τιμητική της είχε ΑΡΓΩ. Οι εκδηλώσεις ήταν πολλές (πάρτυ πληρωμάτων, επισκέψεις σε μουσεία αρχαιολογικό –τσαλαπάτα, αγωνίσματα μεταξύ των πληρωμάτων, κ.α) την προτελευταία μέρα ακολούθησε παρέλαση πληρωμάτων χορευτικά και τα καθιερωμένα βεγγαλικά. 














































Κυριακή 2 Μαΐου 2010

ΟΙ άΝΘΡΩΠΟΙ ή ΤΑ ΖώΑ ΕίΝΑΙ ΠΙΟ έΞΥΠΝΑ;


Θα σας θέσω μια ερώτηση που δεν ξέρω κατά πόσο την έχετε σκεφτεί και τι απάντηση έχετε δώσει.
Θεωρείτε πιο σοφούς ποιο ανδρείους και πιο δίκαιους τους ανθρώπους ή τα ζώα;
Αν απαντήσατε τους ανθρώπους διαβάστε τα παρακάτω:


Την παλιά εποχή οι σοφοί της αρχαιότητας είχαν μεγάλη αξία και ο βασιλιάς Κροίσος είχε καλέσει μερικούς για να τους δείξει τα πλούτη του και πόσο ισχυρός ήταν.
Σε μια συζήτηση με τον Ανάχαρσι όπου ήταν ο γεροντότερος από τους σοφούς τον ρωτάει για το ποιο θεωρεί πιο ανδρείο από όλα τα όντα. Ο Ανάχαρσις του απαντάει τα άγρια ζώα, γιατί μόνο αυτά πεθαίνουν πρόθυμα για την ελευθερία τους.


Ο Κροίσος πιστεύοντας πως δεν έκανε σωστή ερώτηση και πως αυτή την φορά θα πάρει την απάντηση που ήθελε τον ξανά ρωτάει. Πιο θεωρεί πιο δίκαιο από τα όντα. Και ή απάντηση πάλι είναι τα άγρια ζώα, γιατί αυτά ζουν με την φύση που έχει πλάση ο Θεός και όχι με τους νόμους που έχουν φτιάξει οι άνθρωποι.


Τότε ο Κροίσος θέλοντας να τον περιπαίξει τον ρωτάει εάν τα ζώα είναι και τα πιο σοφά από όλους. Αυτός του απαντάει, πως χαρακτηριστικό της σοφίας είναι ή αλήθεια της φύσης από το θεσμό του νόμου. ΔΙΟΔΩΡΟΣ ΣΙΚΕΛΙΩΤΗΣ Βίβλος Ενάτη.
Μετά από αυτό θέστε το ερώτημα στον εαυτό σας και δώστε την δική σας απάντηση…
Μήπως θα πρέπει να ξαναγυρίσουμε στην φυσική ζωή και να κατέχουμε όσα πραγματικά έχουμε ανάγκη;

Και τότε σίγουρα κανένας δεν θα μπορεί να μας κάνει κουμάντο γιατί θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι…

Τετάρτη 21 Απριλίου 2010

ΘΕΡΜΟΠύΛΕΣ -ΘΕΡΜέΣ ΠΗΓέΣ- ΕΜΕίΣ ΤΙ ΚάΝΟΥΜΕ ΣήΜΕΡΑ;


Θερμοπύλες σύμβολο αναλλοίωτο στους αιώνες.
Ο Λεωνίδας και οι τριάκοσοι που έμειναν όρθιοι στην αντιμετώπιση του εχθρού –κακού.
Ενάντια στην υποδούλωση.


Ελευθερία πάνω από όλα. Σίγουροι για την σφαγή τους και τον δικό τους χαμό αλλά εκεί, επέμεναν στην αντίσταση μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος τους.


Ο Σιμωνίδης αρχαίος λυρικός ποιητής γράφει…
Για κείνους που πέθαναν στις Θερμοπύλες,
ένδοξη η τύχη, ωραίος ο θάνατος,
βωμός ο τάφος, μνήμη παντοτινή αντί για θρήνος,
κι η μοίρα τους αντικείμενο εγκωμίων.


Σάβανο σαν και αυτό μήτε η σαπίλα
μήτε ο χρόνος ο πανδαμάτορας θα αμαυρώσει
των γενναίων ανδρών.


Και το μνήμα την καλή φήμη της Ελλάδας διάλεξε για ένοικο του.
Μάρτυρας είναι ο Λεωνίδας, ο βασιλιάς της Σπάρτης,
που μέγα στολίδι άφησε πίσω του την αρετή και την δόξα αιώνια.


Διόδωρος Σικελιώτης Βίβλος Ενδεκάτη.
Και  εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες τι;
Η τεχνολογία, η ποιότητα, η ταχύτατα μας αναγκάζουν να φεύγουμε μακριά όχι πολύ μόνο 300 μέτρα…


Ερχόμενος από Λαμία προς Αθήνα από την καινούργια εθνική οδό και μετά από μία στάση που ήθελα να κάνω στις Θερμοπύλες και να επισκεφτώ το μνημείο του Λεωνίδα και των τριακοσίων, αφενός που η απόσταση για την παράκαμψη για να φτάσω και να φύγω από το μνημείο ήταν πάνω από πέντε χιλιόμετρα… αφετέρου παρατηρώντας την απόσταση από το μνημείο μέχρι τον σύγχρονο δρόμο δεν ήταν ούτε 300 μέτρα…


Δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας χώρος στάθμευσης για τα αυτοκίνητα έτσι η πρόσβαση να ήταν ποίο εύκολη και μία πινακίδα να έδειχνε για την ύπαρξη του μνημείου… για να το βλέπουμε σαν παράδειγμα προς μίμηση;
Πόσο σημαντικό έργο θα ήταν και τι κόστος θα είχε;
Και τώρα κάποιοι θα σκεφτούν και θα πουν εδώ δεν έχουμε τα απαραίτητα είδη πρώτης ανάγκης αυτό θα κοιτάξουμε;


Όμως τι λύπη σήμερα από την κοινωνία που ζούμε; Μήπως οι αξίες; Και αν ναι τι κάνουμε για αυτό; Πόσο ακόμα ποιο χαμηλά θα πέσουμε…