ΤΡΑΠΕΖίΤΕΣ, ΔάΝΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΙΣΟΚΡάΤΤΗΣ ΤΙ ΣΧέΣΗ έΧΟΥΝ;

Η ιστορία έχει ως εξής…

Ο μέγας τραπεζίτης της τότε εποχής Αθηναίος στην καταγωγή και το όνομα αυτού Πασίων. Το σκηνικό εξελίσσεται στην Αθήνα και το καταγράφει ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ στο βιβλίο του ΛΟΓΟΙ – ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ…

Ο εν λόγω τραπεζίτης είχε πάρε χρήματα μέσω κατάθεσης στην τράπεζα του από τον γιό του Σωπαίου καταγόμενος από τον Βόσπορο. Όταν ο γιος του Σωπαίου του τα ζήτησε πίσω αυτός δεν του τα έδωσε. Ο μόνος μάρτυρας στην συναλλαγή ήταν ο Κίττος που δούλευε στην τράπεζα αλλά ο μεγαλοτραπεζίτης τον εξαφάνισε και κατόπιν έγινε δικαστήριο… η συνέχεια στον Ισοκράτη…

Η δίκη πραγματοποιήθηκε πριν 2400 χρόνια ή 393 π.χ.

Αν έρθουμε στο σήμερα θα δούμε ότι γίνονται ακριβώς τα ίδια. Μιλάμε για τραπεζίτες, δάνεια, καταθέσεις, τόκους, τοκοχρεολύσια…

Πως θα ξεφύγουμε από όλο αυτό…

Γιατί οι παππούδες μας προσπαθούσαν να μην δανείζονται και χρησιμοποιούσαν την παροιμία που λέει {όσο φτάνει το πάπλωμά σου να απλώνεις τα πόδια σου}…

Τώρα θα πρέπει να μαζευτούμε, να σφίξουν τα λουριά, να αναθεωρήσουμε τις ανάγκες μας;

Μήπως θα πρέπει να σκεφτούμε ΕΛΛΗΝΙΚΑ… και να αγοράζουμε ΕΛΛΗΝΙΚΑ…

Καίτοι πώς αν τούτων αλογώτερα γένοιτο; Πως είναι δυνατόν να υπάρξουν πράγματα περισσότερον παράλογα από αυτά;  Ισοκράτους λόγοι – Τραπεζικός στιχ. 48

ΑΛήΘΕΙΑ Η ΕΛΛάΔΑ ΔΕΝ ΠΑΡάΓΕΙ ΤίΠΟΤΑ ή…

Σίγουρα, αν το κράτος ήταν σοβαρό, θα είχαμε πολλές  πρωτιές και θα βελτιώναμε τις εξαγωγές μας. Αλλά και τώρα, δουλεύουμε, παράγουμε, βγάζουμε, εξάγουμε.....
Έστω αν μετά πάμε και χαλάμε τα λεφτά μας στις γειτονικές χώρες....ας πούμε ...Ντουμπάι, Σεϋχέλλες, Άγιο Μαυρίκιο... Καμία σημασία και κανένας πόνος, καμία "ενοχή" αν δεν έχουμε πάει στη Σαντορίνη, στη Λίμνη Πλαστήρα, στην Επίδαυρο, στο Ναύπλιο, στην Πάργα......στο Κατάκολο βρε αδελφέ ....άλλο το ένα άλλο το δύο.... 

Γνωρίζοντας την Ελλάδα μαθαίνεις να την αγαπάς…
Να τι παράγουμε και εξάγουμε, να τι πουλάμε με το μόχθο, τον κόπο μας!

Από τη γέννηση του ελληνικού κράτους, είναι σίγουρο ότι τίποτα δεν μας έχει χαριστεί, ούτε η ίδια μας η  Γή που είναι τα κόκκαλα των προγόνων μας....

Πως κάποιοι άλλοι τώρα μας πιάνουν να ήμαστε μαλακή άνθρωποι…

 Ας ανοίξουμε τα μάτια μας, να δούμε γύρω μας τους φίλους μας και τους εχθρούς μας...
1) Μαγνήσιο: Ο μαγνησίτης που εξάγει η χώρα μας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.
2) Αλουμίνιο: Εδώ και μερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουμίνιο και η Ελλάδα πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουμινίου, για  χιλιάδες εφαρμογές.
3) Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο βωξίτης χρησιμοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, μεταλλικών κατασκευών και άλλα.

4) Σμηκτίτες: Η Ελλάδα είναι η 2η χώρα στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ στην εξόρυξη σμηκτιτών, οι οποίοι έχουν μεγάλο εύρος εφαρμογών, όπως η διάθεση αποβλήτων, τα φάρμακα, τα καλλυντικά κα.
5) Νικέλιο: H Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της ΕΕ με σημαντικά κοιτάσματα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότημα παραγωγής νικελίου, του μεγαλυτέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.
6) Λάδι:  Είμαστε η 3η στην παγκόσμια παραγωγή ελιάς και λαδιού. Αυτό μας έδωσε ο Θεούλης.....εμείς όμως αγοράζουμε σπορέλαια, σησαμέλαια, βούτυρα-ζωικά και συνθετικά, λάδι κοκοφοίνικα και άλλες αηδίες και μετά να η χοληστερίνη στα 800 και τα εμφράγματα… 
Έχουμε το 15% της παγκόσμιας παραγωγής (ελιάς-λαδιού)
7) Είμαστε 3η χώρα  σε παραγωγή κρόκου. (saffron) Κοζάνης αλλά εμείς ούτε που το ξέρουμε.... Βάζουμε στα φαγητά μας... κέτσαπ και αμφίβολης προέλευσης σος....
8) Είμαστε 5η χώρα  σε εξαγωγές σπαραγγιών... ( δοκιμάστε τα βραστά ή ομελέτα)
9) Είμαστε 7η χώρα  παγκοσμίως σε εξαγωγές βαμβακιού (τo 2004 ήμασταν 4η) και έχουμε σχεδόν μηδενική παραγωγή υφαντουργίας , δηλαδή εξάγουμε το βαμβάκι μας και εισάγουμε ρουχαλάκια από χώρες που δεν έχουν δει βαμβάκι στη ζωή τους.

10) Είμαστε 11η  σε παραγωγή βαμβακιού
11) Ακόμη:  14η σε αφίξεις τουριστών. (18,2 εκ)
12) Είμαστε 16η σε εξαγωγές τυροκομικών προϊόντων...και
Φυσικά είμαστε το νούμερο 1 της παγκόσμιας εμπορικής ναυτιλίας...

ΤΑ ΜΟΥ ΣΟΥ ΤΟΥ ΣΟΥ ΛέΝΕ…

Η κτητικότητα, το δικό μου, αυτό που ελέγχω, το τηλεκατευθυνόμενο μου.

Πιο είναι αυτό τελικά;

Πως μπορώ να το αποκτήσω και όταν το κάνω θα είμαι ευτυχισμένος;

Και τελικά τι είναι δικό μας, ακόμα και το σώμα που φοράμε έχετε σκεφτεί πως είναι δανεικό, για κάποια χρόνια;

Όλα μπορούν να μας τα πάρουν εκτός από την γνώση!!!

Ερχόμαστε φέγγουμε αποκτάμε εμπειρίες και βιώματα…

Εσύ έχεις βρει ποιος είσαι σε αυτό το παιχνίδι που λέγεται ζωή μου - σου - του...

Η ίδια μας η ζωή είναι προεπιλεγμένη από εμάς, σε πνευματική συμφωνία με τους γονείς μας…

Το μόνο άφθαρτο και αιώνιο μεταλλασσόμενο όμως είναι ή ψυχή μας, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα, ίσως το μοναδικό {για πάντα} που μπορούμε να πούμε στον δικό μας κόσμο.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί, απλώς αυτή την φορά ήρθαμε ελπίζοντας να παίξουμε καλύτερα τον ρόλο μας και ενδεχομένως κάποια στιγμή να γίνουμε πρωταγωνιστές.

Παίζοντας παίρνουμε φως, φωτιζόμαστε κάθε φορά τόσο όσο χρειάζεται, κάποια στιγμή γινόμαστε αυτόφωτα και αναπαράγουμε και εμείς φώς. Προστιθέμενο μαζί με όλους το σκορπίζουμε απλόχερα στους γύρω μας να φωτιστούν και εκείνοι…

Άγει δε προς φώς την αλήθεια χρόνος. Ο χρόνος φέρνει την αλήθεια στο φως. Μενάνδρος.

ΒΑΣΙΚό ΤΥΠΙΚό ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟύ ΓάΜΟΥ

ΕΙΣΟΔΟΣ και «ΕΚΔΟΣΙΣ»
Ο ιερέας περιμένει μπροστά στον ανθοστόλιστο βωμό δύο γαμήλιες πομπές που έρχονται αντιδιαμετρικά, η μία υπό τη συνοδεία αυλού.

Στην πομπή της γυναίκας, μπροστά βαδίζει ο αυλητής, μετά ένα ζευγάρι δαδηφόρων, ακολουθεί ένα νεαρό κορίτσι με καλάθι γεμάτο πέταλα λουλουδιών και δημητριακά, και εν συνεχεία η νύφη και ο πατέρας της, ένας αδελφός ή άλλος συγγενής της. Στην πομπή του ανδρός προπορεύεται ένα ζευγάρι δαδηφόρων και ακολουθεί ο γαμπρός και ο Παράνυμφος.

Όλοι παρατάσσονται απέναντι στον ιερέα και τον βωμό, με κέντρο τον Παράνυμφο.
Δεξιά του η γυναίκα και οι δαδηφόροι της και αριστερά του ο άνδρας και οι δαδηφόροι του.
Ο αυλητής και το κορίτσι με το καλάθι αποτραβιούνται σε μία πιο διακριτική θέση.

ΑΝΟΙΓΜΑ
Ο ιερέας ανάβει την επιβώμια πυρά και επικαλείται τους Θεούς.
Κλύτε Θεοί Πατρώοι,
Εθνικοί των Ελλήνων Θεοί,
Υμέας κικλήσκομεν
αγαθαίς γνώμαις ημίν προσελθείν
κλύτε Μάκαρες και μόλοιτε ημίν
από Πυρός, από Χθονός
αφ’ Ύδατος, από Αέρος
και από Ολύμπου.
Στη συνέχεια, παίρνει με ένα εύφλεκτο κλαδάκι επιβώμια πυρά και την βυθίζει μέσα σε δοχείο με γλυκό νερό που βρίσκεται επάνω στον βωμό, δημιουργώντας αγίασμα.


«ΠΡΟΓΑΜΕΙΑ» ή «ΠΡΟΤΕΛΕΙΑ»
Η γυναίκα καταθέτει στον βωμό μία τούφα από τα μαλλιά της, πλένει συμβολικά το μέτωπό της με το επιβώμιο νερό, όπως κάνει και ο άνδρας, και εν συνεχεία προσεύχεται στη Θεά Αρτέμιδα και τις Μοίρες.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗ ΘΕΑ ΑΡΤΕΜΙΔΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΟΙΡΕΣ
Άκουσέ με πολυώνυμε Διός θύγατερ,
νυκτοπόλε, κουροτρόφε,
σεμνή, λαμπετίη Θεά, ευπρόσιτη παρθένοις,
σεβασμία παμβασίλεια, παιδοτρόφε δαίμον,
φιλομείραξ και φιλοπάρθενε,
εσύ η σελασφόρος, εσύ η αμίαντος.

Ακούστε με και εσείς, πολυώνυμοι αέρινοι Μοίραι,
ουράνιαι θυγατέρες της γονίμου Νυκτός,
σεπταί δωρήτριαι της Φροντίδος και της Ελπίδος,
αφανείς και αμετάτρεπτοι Θεαί.

Ακούστε με
και ελάτε ευμενείς και ευδιάθετοι,
κρατώντας μακριά θλίψεις και άλγη.
Ενώ η μητέρα του ανδρός προσφέρει στη γυναίκα μέλι και καρύδι, οι προσκεκλημένοι αναφωνούν.
«Μακαρία, μακαρία, μακαρία»
Ο Παράνυμφος δίνει στον άνδρα και τη γυναίκα δύο πολύσπορους άρτους, ενώ ο ιερέας απαγγέλλει προσευχή στη Θεά Ήρα και τον Θεό Δία.


ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΔΙΑ ΚΑΙ ΗΡΑ
Αθάνατε, πολυτίμητε Ζεύ, σκηπτούχε άναξ,
αρχή πάντων, αυξητά, ταξιθέτα,
ποικιλόμορφε φύλαξ βίου βροτών,
και Ήρα παμβασίλεια,
ανθεία ψυχοτρόφε, μακαρία Θεά,
Γαμηλία δέσποινα,

μόλοιτε ημίν και χάριν σπονδών
δότε θρησκευταίς
ευβουλία, ευθυμία, βίο ευδαίμονα,
πλήρη ειρήνης, υγείας και πίστεως.
Ο άνδρας και η γυναίκα καταθέτουν τους άρτους στον βωμό. Ο ιερέας τους διπλώνει τους καρπούς των χεριών με χρυσή κορδέλα και λέει την ευχή.

ΕΥΧΗ
Έστωσαν οι Θεοί προστάται του κοινού βίου σας,
βίου ηδέως, εν αγαθότητι και ειρήνη,
βίου έχοντος παν ό,τι εις έκαστος εξ υμών επιθυμεί.
Οι νεόνυμφοι, μαζί με τον Παράνυμφο, περιέρχονται κυκλικώς εμπρός από τους προσκεκλημένους που τους ραίνουν με πέταλα ανθέων και δημητριακά που τους έχουν μοιρασθεί από την κανηφόρο.
Στη διάρκεια της περιφοράς, ο Παράνυμφος αναφωνεί 3 φορές και όλοι επαναλαμβάνουν.
«Ευδαίμονες, Ευδαίμονες, Ευδαίμονες»
Επιστρέφοντας μπροστά στον βωμό, το ζευγάρι απαγγέλλει υπό τη συνοδεία του αυλού, από κοινού, μία γραμμή ο ένας και μία γραμμή ο άλλος, τον Ύμνο στις Θεές Αφροδίτη και Πειθώ.


ΥΜΝΟΣ ΣΤΙΣ ΘΕΕΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΙ ΠΕΙΘΩ
Ουρανία Μήτερ, ποντογενής
Γαμοστόλε, πολύμορφε δαίμον
νυκτερινή, πολυμήχανη άνασσα,
περιπόθητη ζεύκτειρα, Μοιραγέτις,
Ερώτων και Ανάγκης οσία Μήτερ,
φίλανδρε Θεά, Κυπρίς αιωνία.
Μεγαλώνυμε Θεά Πειθώ, βροτών φίλη και οδηγέ,
εσύ σεμνή και μειλιχία θεσμοθέτις,
φρονήσεως, ευσυναλλαξίας κι ευμηχανίας άγαλμα,
πλουτοφόρε, απάντων προστάτις αγαθή.
Ελάτε Μακάριες στον βίο μας,
αφανείς του οίκου μας πρόμαχοι,
ευμενείς με γαληνία όψη,
ευλογίας φέρουσαι και δώρα ευχάριστα.
Διότι σε εσάς στηρίζεται ο βίος
και η ευποιϊα των θνητών
Χύνεται σπονδή και μετά η γυναίκα απαγγέλλει ύμνο στη Θεά Εστία.

ΥΜΝΟΣ ΕΣΤΙΑΣ
Εστία ευδυνάτοιο Κρόνου θύγατερ βασίλεια,
η μέσον οίκον έχεις πυρός αενάοιο, μεγίστου,
τούσδε συ εν τελεταίς οσίους μύστας αναδείξαις,
θεισ' αιειθαλέας, πολυόλβους, εύφρονας, αγνούς
οίκε Θεών μακάρων, θνητών στήριγμα κραταιόν,
αιδίη, πολύμορφε, ποθεινοτάτη, χλοόμορφε
μειδιόωσα, μάκαιρα, ταδ' ιερά δέξο προθύμως,
όλβον επιπνείουσα και ηπιόχειρον υγείαν.


ΔΗΛΩΣΗ ΤΙΜΗΣ
Και οι δύο σύζυγοι μαζί.
Μπροστά στα όμματα των Θεών και των προγόνων,
εγώ η .............. και εγώ ο ..................
δήλωση κάνουμε τιμής
να διάγουμε βίο ομοφροσύνης,
φιλότητος, αλληλοσεβασμού και αφοσιώσεως,
σύντροφοι και ερασταί
σε μία σάρκα, σε μία ψυχή, σε έναν οίκο,
έως ο θάνατος να 'ρθεί να μας χωρίσει.


ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Χαίρετε Μάκαρες, χαίρετε Αιώνιοι Θεοί Πατρώοι
ευσεβέσι θρησκευταίς Ιερόν Φάος αύξοιτε
νούσους, άλγη τε και κήρας στέλλοντες ες πέρατα γαίης.
Γένοιτο.

ΙΣΤΟΡίΕΣ ΠΑύΛΟΥ ΚύΚΛΟΥ ά…

Η σημερινή ιστορία είναι αφιερωμένη στον πεφωτισμένο σκοταδισμό των παρεμβατικών παραδόσεων μετά την καταστροφή του τείχους…

Η άρνηση του πρωταγωνιστή να συμμετέχει στα κοινά τις οικογένειας του γεννά τον πόνο του μικρότερου αδελφού προκαλώντας την βιοιδεαλιστική ψυχοσύνθεση του αφήνοντας την εσωτερική ματιά του αλλά και τους ατέρμονους διαλόγους που ακολουθούν να κατακλύζουν το μικρό δωμάτιο που το χρησιμοποιούσαν και σαν αποθήκη.

Το νεαρό αγόρι που ονομάζεται Ντόγκι συγκινημένο προσφέρει στον αδελφό του μία απεριόριστη τρυφερότητα η οποία του είχε λείψει για καιρό όμως τότε ο μεγάλος αδελφός διαπιστώνει ότι ο Ντόγκι είναι στην πραγματικότητα κορίτσι και προσπαθεί να την διώξει. Η Ντόγκι, που δεν έχει κανένα να την φροντίσει και πουθενά να πάει, τον ικετεύει να την αφήσει να μείνει μόνο και μόνο για να του μαγειρεύει και να καθαρίζει. Τελικά υποχωρεί και την προπονεί στα ακροβατικά που τα εκτελεί στον δρόμο μαζί του.

Το τυφλό ποντίκι που τριγυρνάει ανάμεσα στις χαραμάδες των τοίχων του σπιτιού παίζει καταλυτικό ρόλο στην ταινία αφού χτυπάει τις ευαίσθητες χορδές του πιάνου στο κεντρικό δωμάτιο όπου συμβαίνουν τα γεγονότα.

  Ο ιστοριογράφος αφήνει έντεχνα να εννοηθεί ότι πρόκειται για μία σπονδυλωτή αφήγηση που χωρίζεται σε τρία μέρη με σαφή στοιχεία έντονης σουμτοβιονιστικής πραγματικότητας αφήνοντας ελεύθερα τον ντανταϊσμό τον ρεαλισμό και τον υπερρεαλισμό να αποσαφηνίσει τα πάντα στο πρώτο σκέλος της ταινίας αφήνοντας τα άλλα δύο ορφανά.

 Ο τραγικός ρόλος της μάνας στο τρίτο μισό τις ιστορίας αποκαλύπτεται με ετεροχρονισμένα δομικά στοιχεία υπερκρατικού βιοψυχισμού με μία έγνοια το πότε θα παντρέψει την κόρη της αφού πριν από λίγο καιρό είχε θάψει τον σύζυγο της και την είχε καταβάλει μωρουδιακός παλιμπαιδισμός.

 Η ιστορία είναι μία τηλεοπτική μεταφορά του υπερβόρειου σέλας με φανερές εσώψυχες εξωτερικεύσεις των πρωταγωνιστών και ολοκληρώνεται όταν η θεά Κάλλη αποφασίζει να μετακινήσει την αυλόπορτα του σπιτιού της οικογένειας.

 Έτσι οι αναπάντητες ερωτήσεις μένουν και δεν θα απαντηθούν στο τέλος αφού ο ιστοριογράφος πεθαίνει πριν ολοκληρωθεί…

Ευχαριστώ τον αδελφό μου [α αθροιστικό + δελφύς μήτρα] Εριτία τον Λακεδεμονεύς για την υπέροχη ιστορία του.