ΤΑ ΠάΝΤΑ ΑΛΛάΖΟΥΝ Η ΑΛΑΛάΖΟΥΝ.

Τι κάνεις αλήθεια;

Ποιος νομίζεις πως είσαι;

Τα πράγματα αλλάζουν εσύ το ξέρεις;

Νομίζω πως φτάνει ο καιρός να περάσουμε σε άλλο επίπεδο. Θα μου πείτε πιο είναι αυτό. Θα σας πω παρακάτω όμως πριν από αυτό θα περάσουμε από το τριήμερο του σκότους…

Τα πάντα δεν θα λειτουργούν για τρεις μέρες και νύχτες… η σκοτεινιά, το μαύρο, θα πέσει παντού και μετά από αυτήν την διαδικασία θα περάσουμε στο φώς.

Η επόμενη διάσταση μας περιμένει καθαρούς και εξαγνισμένους…

Τότε θα έχουμε φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο και για ότι γίνεται θα ρωτάμε μόνο τον εαυτό μας.

Γνώρισε τον εαυτό σου πριν ρωτήσεις για τους άλλους.

Η γνώμη των άλλων δεν θα έχει καμία αξία…

Και σίγουρα όταν θα έρθει η ώρα θα πρέπει να διαλέξουμε να ταξιδεύσουμε μόνοι ή μαζί με άλλους…

Κάντε ένα συμβούλιο με τον εαυτό σας και αποφασίστε από τώρα γιατί οι αποφάσεις θα είναι αστραπιαίες και ο χρόνος δεν θα σας φτάνει…

Αν δεν αγκαλιάσεις τον εαυτό σου εσύ πρώτα, μην περιμένεις να το κάνει κανείς…

Το νικάν εαυτόν πασών νικών πρώτη και αρίστη. Το δε ηττάσθαι αυτόν υφ' εαυτού, αίσχιστον και κάκιστον. ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ.

ΤΗΣ ΦΥΛΑΚήΣ ΤΑ ΣίΔΕΡΑ ΕίΝΑΙ …

Ξέρεις για να μπεις η πόρτα είναι μεγάλη, τεράστια, πλατιά και ευκολοδιάβατη…

Ίσως και ο λόγος να είναι ασήμαντος, μηδαμινός… η συμπεριφορά όμως πως είναι;

Για αυτούς είσαι το ίδιο άσχετα με το τι έχεις κάνει ή δεν έχεις κάνει…

Εσύ από μέσα και αυτοί απέξω…

Αφορμές για να παρατείνεις το μέσα πολλές, από το εάν φοράς κορδόνια στα παπούτσια μέχρι και εάν έχεις mp3.

Για να επιβίωσης πρέπει να έχεις λεφτά, αγοράζεις από το χαρτί υγείας μέχρι και ένα απλό σαπούνι… και εάν δεν έχεις τότε τι κάνεις…

Ιδρύματα για τον σωφρονισμό των πολιτών…

Και όσο περνάει ο καιρός η πόρτα μικραίνει και στενεύει και γίνεται όλο και πιο δύσκολη να την διαβείς…

Τα πράγματα γίνονται συνεχώς και πιο ανυπόφορα.

Τότε τι κάνεις;

Γίνεσαι ένα με τους υπολοίπους;

Αλήθεια πως θα ξεφύγεις από όλο αυτό.

Τι φυλακής τα σίδερα είναι για…

άΚΤΩΡ – άΓΗΤΩΡ - ΟΔΗΓόΣ.

Ας απολαύσουμε το ταξίδι…

Η πόρτα ανοίγει ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια και πηγαίνουμε στην θέση μας. Εμείς επιλέξαμε την συγκεκριμένη διαδρομή, την θέση όμως, τον οδηγό; Έχουμε δικαίωμα επιλογής; Ενδεχομένως και ναι. Για να καταφέρεις οποιοδήποτε πράγμα θα πρέπει να έχεις βοήθεια και ασφαλώς να είσαι σε μια ομάδα – ομαδικότητα – κοινωνικό σύνολο. Όμως ποίος ηγείται στην ομάδα ο ηγέτης ο αυτοπροτινόμενος σε ψηφοφορία ή επιλεγμένο από την ομάδα δια στόματος και φανερά;  Ηγέτης είναι αυτός που μπορεί να συνθέτει και να γνωρίζει την θέση του κάθε φορά μπροστά στην μέση ή και πίσω από την ομάδα. Εμείς έχουμε τέτοιους;

Η διαδρομή αρχίζει και ανάλογα την θέση που βρισκόμαστε αντιλαμβανόμαστε – βλέπουμε και αισθανόμαστε όχι τα ίδια με τον διπλανό μας εμπρός και πίσω από εμάς. Οι πρώτες δύο – τρείς θέσεις βρίσκονται περίπου στο ίδιο επίπεδο με τον οδηγό – αρχηγό – ηγέτη…

Η περιήγηση στην αρχή πηγαίνει καλά όμως στην συνέχεια ο δρόμος γίνεται δύσκολος με στροφές επικίνδυνες, κατηφορικός και ολισθηρός. Οι μπροστά επιβάτες το αντιλαμβάνονται οι πίσω όμως; Όχι, χαίρονται και γελούν, περνάν καλά απολαμβάνουν το ταξίδι!!!

Ο οδηγός αρχίζει να παρεκτρέπεται υπάρχει κίνδυνος το όχημα να βρεθεί εκτός πορείας και ενδεχομένως και στον γκρεμό – τάρταρα.

Εσύ που είσαι μπροστά τι κάνεις; Αντιδράς – Φωνάζεις για να ακούσουν οι πίσω; Αναλαμβάνεις να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου; Αυτό είναι δημοκρατικό; Και ποίος επέλεξε τον οδηγό; Ο νόμος, οι κανόνες, εμείς; Μήπως περιμένεις την κατάλληλη στιγμή λίγο πριν το τέλος να επέμβεις και ενδεχομένως να τους σώσεις και να σωθείς ανακηρύσσοντας εσένα αυτομάτως ήρωα.

Αλήθεια τι θα κάνουμε τώρα… 

ΕΣύ ΘΑ ΓίΝΕΙΣ ΚΥΑΜΟΒόΛΟΣ;

Στα αρχαία ελληνικά υπήρχε ο κύαμος = κουκί, όρος που σήμαινε και ψήφος ή και λαχνός, κλήρος που καταδεικνύει τον νικητή, τον εκλεγμένο. Υπήρχαν δύο επιλογές κατά την ψηφοφορία, τα ξερά (προς το μαύρο) κουκιά εξέφραζαν διαφωνία και τα χλωρά (λευκά, ανοιχτά πράσινα) συγκατάθεση.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει στο Ιστοριών Στ στχ 109 ότι τα κουκιά ή κύαμοι ήταν ψηφοδέλτια.

Όσο για την έκφραση Μετρημένα κουκιά ή Δεν μου βγαίνουν τα κουκιά

 προέρχεται από το γεγονός ότι χρησιμοποιούνταν ως κλήροι. "Ο τω κυάμω λαχών", είναι ο εκλεγείς δια κλήρου.

Αλήθεια εσύ σε πια πλευρά θα βρίσκεσαι στα μετρημένα κουκιά ή στο δεν μου βγαίνουν τα κουκιά;

Ο Ξενοφών απομνημονεύματα Α΄κεφ 2 παρ. 10 αναφέρει για τα άσπρα και μαύρα κουκιά που χρησιμοποιούσαν σαν ψηφοδέλτια.

Για αυτό ο Θουκυδίδης χρησιμοποιεί τον όρο (βουλή η από του κυάμου) 8.66.1 Βουλή από τα κουκιά.

Και κάποιες παροιμίες που αναφέρονται στα κουκιά.

Τ' άι Λουκά σπείρε τα κουκιά!

Κουκιά έφαγε, κουκιά μολογάει!

Τί κάνεις Γιάννη;
-Κουκιά σπέρνω.
-Κι η Μαρία;
-Και μαύρα και άσπρα!

Αν μαγειρεύεις τα κουκιά σε πήλινο τσουκάλι, θε να φουσκώσουν τα κουκιά και να χυθεί το λάδι!

Όποιος δεν κάθεται καλά και θάλασσα γυρεύει, ο διάβολος του κώλου του κουκιά του μαγειρεύει!

Ας αποφασίσουμε τελικά τι θέλουμε, ο χρόνος – Κρόνος και η Ρέα ροή του χρόνου – χωροχρόνος, είναι πολύ κοντά μας, περιμένει… η επιλογή δικιά σου…  

ΚΩΠΗΛΑΣίΑ… ΑΛΛΙώΣ

Για τους αρχαίους ήταν η ειρεσία και ο κωπηλάτης λέγονταν ερέτης. Η ενέργεια του κωπηλάτη επί του κουπιού, το τράβηγμα του κουπιού. Η δια των κατάληλον χειρισμό των κουπιών έχει σαν αποτέλεσμα την προώθηση του σκάφους πάνω στο νερό. Η τέχνη αυτή ονομάζεται ναυτική ή ναυτιλία. 

Κατά την εποχή όπου τα  σκάφη ήταν κωπήλατα τον ρυθμό τον έδινε ο κελευστής μέσω αναφωνήσεων είτε με χτύπημα λίθων ή και ακόμα μέσω ασμάτων συνοδευόμενος από μουσικά όργανα. Όπως αναφέρει και ο ΑΡΙΑΝΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ ο Αλέξανδρος μετά από μεγάλες νίκες πέρα από όλα τα αθλήματα που έκανε πραγματοποιούνταν και κωπηλατικοί αγώνες. 

Σαν αθλητική δραστηριότητα θεωρείται μια από τις καλύτερες γιατί θέτει σε κίνηση όλους τους μύες του σώματος. Για αυτό και από τις αρχές του 19^ου αιώνα εξελίχτηκε σε αθλητική κωπηλασία. 

Σήμερα οι αγωνιστικές βάρκες κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες και ονομάζονται, δίκοπες με πηδαλιούχο ή άνεφ, τετράκοπες με πηδαλιούχο ή άνεφ, οχτάκοπες, όπου οι κωπηλάτες έχουν ένα κουπί ο καθένας και σκίφ , διπλό σκίφ, τετραπλό σκιφ όπου οι  κωπηλάτες έχουν δύο κουπιά ο καθένας. Τον ρυθμό τώρα τον δίνει ο πηδαλιούχος ή επίσκοπος.